Ter nagedachtenis aan Danny Farrell, levensgenieter, ondernemer, racefanaat, marinier, vriend.

 In Blog

Beste Joey
Vandaag, iets meer dan een jaar na je overlijden, wordt je as uitgetrooid bij Westpunt op Curaçao. Hieronder mijn bericht van Facebook van een jaar geleden. Je komt ook veel voor in het boek Dolen, angst om te binden zucht naar vrijheid. We zullen je nooit vergeten.

 

Zondag 6 augustus 2017, Villoslada de Cameros, Spanje.

Ik loop de laatste treden op naar de Ermita de Lomos de Orios. Een ermita is een kleine kapel in dit geval in de bergen. Ik ben in de Spaanse Rioja waar ik moet gaan werken aan mijn boek dat dit jaar uit komt. Ik heb stilte nodig, rust. Ik moet mijn gedachten ordenen. Er is storm geweest in mijn hoofd. Een alles verwoestende storm. Mijn zekerheden wankelen. Ik begrijp er niks meer van. Alsof ik uit een vliegtuig ben gegooid en val zonder scherm.
“Danny heeft een hartstilstand gehad vannacht en is overleden,” kwam het berichtje van Jolanda op mijn telefoon binnen, nu een paar dagen geleden. Ik was in de zuidwestpunt van Frankrijk, op weg naar hier. Mijn eerste reactie was ongeloof. Een misplaatste grap. Dit kan niet. Maar daar maak je geen grappen over. Daarna kwam boosheid.
Ik loop het kerkje binnen. Het ruikt muf naar overjarige gordijnen, oude houten banken en bedorven wierook dat overal ingetrokken is. Een stoffig straaltje zon geeft een beetje glans aan deze verlaten verzamelplek van gelovigen. Ik ga zitten en hou stilte. Vanuit de hoogte kijkt de Virgen de Lomos de Orios triest op me neer. Alsof ze met me mee voelt. Ik sluit mijn ogen.
“Hey Joey moet je kijken!” Danny noemt mij altijd Joey, ik hem ook. Hij smijt een krant op tafel voor me. “Lees die advertentie Joey!” zegt hij met zijn wijsvinger op een advertentie van een motorzaak in Rotterdam. Snel gaan mijn ogen over de regels terwijl Joey ongeduldig naast me staat te springen. Voor duizend guldens heb je een tweedehands Honda 500 en voor duizend rijksdaalders een gloednieuwe Suzuki X7, mits je de eerste klant bent zaterdag. Er zijn nog meer aanbiedingen allen een veelvoud van duizend. Duizend centen een helm. Duizend dubbeltjes, kwartjes, motorpakken, laarzen en ga zo maar door. “Wij gaan voor de motoren Joey!” Jij voor de Honda en ik voor de Suzuki. Hij ziet dat ik nadenk. “We hoeven er alleen maar als eerste te zijn aanstaande zaterdag als de winkel open gaat,” voegt Joey nonchalant toe. “Maar heel Nederland gaat hier op afkomen.” Toch begin ik het een mooi idee te vinden en begin te lachen. Joey gaat enthousiast verder.
“We gaan er woensdag met de trein heen.”
“Wat, overmorgen al?”
“Ja man, anders komen we te laat.”
Ik hoor voetstappen van iemand die gaat zitten op een van de houten banken, die krakend meegeeft. Er lopen tranen over mijn gezicht. Ik hou ze niet tegen.
Drie nachten hebben we voor de deur van de motorzaak gelegen als eerste klanten voor de motoren. ’s Nachts was het feest op het industrie terrein. Een grote familie van motorfanaten. Er werd geracet, vuur gestookt en gebarbecued. Wij waren de jongsten met net achttien. Danny kende snel iedereen en iedereen kende hem. ’s Ochtends was alles weer netjes opgeruimd in de straat en lagen wij te pitten in onze slaapzakjes de rest van de dag. Op zaterdag ging de zaak open. Joey en ik mochten als eerste naar binnen en hadden eerste keus.
Een week later werden de motoren gebracht in een aanhanger. We gingen gelijk effe scheuren door de wijk. Dat was wel even wat anders dan dat opgevoerde Yamaha brommertje wat ik had. Joey ging voorop. Ik erachter aan. De eerste bocht. Joey flitste er als een volleerd coureur doorheen. Ik ging te hard en te recht en moest vol in de remmen. Nog net voor de stoeprand kwam ik tot stilstand. Oeff, en ik had nog niet eens een motorrijbewijs.
Er kwam een fotograaf van de Apeldoornse Courant, een corpulente lange man in een dikke vette leren jas op een Puch Maxi brommertje met zijtassen. De krant had gehoord over die Apeldoornse jongens en hun triomftocht naar Rotterdam. Hij kwam binnen en legde uit wat de bedoeling was. We pakten onze motoren en zochten een mooie plek voor de foto. Waar had hij in godsnaam zijn camera met zo’n grote flitslamp. Hij was tenslotte van de krant en het was al aan het schemeren. Misschien in de zijtassen? We moesten beide iets naar achter. Opeens stond hij voor ons, bukte voorover en haalde onder die grote leren jas een minuscuul cameraatje tevoorschijn. “Effe lachen,”zei hij serieus (dat deden wij al lang) en klikte af. Toen de man wegreed op zijn brommer lagen wij dubbel van het lachen. Tot tranen aan toe.
Je hebt te kort geleefd lieve Joey, maar wat heb je een hoop gedaan in die 53 jaar. Vol passie, onuitputtelijke energie en vrolijkheid jaagde je je dromen na. En wat hebben we gelachen maat. Jou aanstekelijke lach heb ik opgeslagen in mijn hart en ik denk velen met mij, want vrienden heb je heel heel veel. Jij was overal het zonnetje in huis. Of je nou polo’s aan het verkopen was, aan het sleutelen was met Rob in de schuur of met Harry en mij de buurt op stelten aan het zetten was.
Ik loop het kerkje uit en kijk uit over de Spaanse bergen. In gedachten zie ik ons scheuren door de Duitse Alpen een paar jaar na onze eerste motoren. Jij op je rode Kawa 1000, ik op mijn zwarte Suzuki 1000. We werkten een zomerjobje in de keuken van een Gaststätte in Rosshaupten. Elke dag deden we wedstrijdjes naar een dorp iets verderop. Ik verloor altijd, terwijl mijn motor sneller was. Lag ik plat in de bocht met mijn knie bijna op de grond kwam Joey me buitenom voorbij. Verbaasd keek ik hem aan terwijl hij nog even lachte en zwaaide om vervolgens vol gas voor me uit te rijden.
Dit zal me nog veel gebeuren de komende tijd. Herinneringen zullen voorbij blijven flitsen en vooral jou schaterlach. Veertig jaar vriendschap. Rust zacht lieve maat..! Het was fantastisch.. Xx.

Alle vrienden, familie, Jolanda, Jazz, Debbie, Petra, Rob… Heel veel sterkte bij de verwerking van dit loodzware verlies. Hoe ga je dat doen? Ik heb geen idee. Steun zoeken bij elkaar en met een lach en een traan verhalen van vroeger vertellen.
En dan de laatste boodschap van Joey op Facebook; “alleen maar liefde ♥” En zo was het ook bedoeld. Ik groet je, lieve maat van iedereen…

Recent Posts

Leave a Comment

vier × drie =