Blog2 Op naar de Spaanse zon en het groene goud. Roy van Zanten Dolend naar het zuiden. Real-Life-Soap. Spanje…

 In Blog
Roy van Zanten Dolend naar het zuiden. Real-Life-Soap. 2e Blog: Op naar de Spaanse zon en het groene goud!
‘Emigreren?’ of ‘Vluchten?’
Als ik mijn ogen open voel ik de warmte van de opkomende zon al tegen het rolluik door het raam branden. ‘Waar ben ik? Oh ja Montpellier, Hotel Formule 1.’ Bert ligt nog te slapen in het bed naast me. Zachtjes kleed ik me aan, pak mijn opgeladen telefoon en sluip de kamer uit.
In de ontbijtruimte is al enig volk. Ik mompel een vriendelijk ‘Bonjour’ naar iedereen die het maar horen wil en loop naar het buffet. Als mijn dienblad is voorzien van koffie, honing, Nutella, cake, boter en broodjes wandel ik relaxt naar buiten om onder het grote afdak te gaan zitten. Buiten ontbijten is voor mij een happiness verhogende levensactiviteit.
Na een slok koffie kijk ik op mijn Facebook, Instagram en LinkedIn accounts of er nog nieuws is. Geen nieuwe regels voor wat betreft Spanje. Ik moet nog één grens over en dan ben ik voorlopig even vrij. Nederland moet weer zo nodig het beste jongetje van de klas zijn en voorlopen op de andere landen in Europa. In Spanje weet ik de weg en ik spreek de taal na wonen in La Rioja, Barcelona, Sitges en Málaga. Voor vandaag staat de rit naar Sitges op het programma, zo’n 400 kilometer.
We vervolgen de Route du soleil richting Perpignan. De route doet zijn naam eer aan. Goed dat we airco hebben. Toch rommelt het in mijn maag. Bij de Péage-poorten staat vaak politie of douane te controleren. Vorig jaar was ik met maat Bob op weg naar Logroño en moesten we in zuidwest Frankrijk dik een uur wachten op een drugshond, die van een andere controle weggeroepen werd. Veel vragen en eindelijk was daar de hond. Het was een oudje met een grijze kop. Hij liep door onze auto heen en liep gelijk naar de bosjes om eens lekker te gaan pissen. De zeker 10 beambten keken ons nors aan, terwijl wij moeite deden ons lachen in te houden.
Hopen dat we deze keer geen ellende krijgen. Ze vinden altijd wel wat als ze willen. En de steeds veranderende cujona-regels, daar word ik ook niet echt vrolijk van. Daar is Le Boulou, de laatste péage van Frankrijk voor de grens met Spanje. Er staat een groep mannen in donkerblauw uniform met geel douane hesje, baseballpet en norse blik vlakbij waar wij door de slagboom gaan. Eén van de mannen kijkt aandachtig naar ons terwijl we betalen. De slagboom gaat open. Ik trek op. De man steekt zijn hand op. Ik vloek binnensmonds. Bert zegt glimlachend dat er niks aan de hand is. We komen tot stilstand.
Net als ik mijn raam open doe en goedendag zeg, wordt de man weggeroepen door zijn groep. Hij geeft het teken dat we door kunnen rijden. Ik geef hem een militaire groet en druk het gaspedaal in. Wegwezen hier, pfff.
Een kleine twintig minuten later rijden we meezingend met de radio Spanje binnen over de snelweg. Aan de Spaanse kant geen tol. Dat is een leuke meevaller, maar het feit dat we in Spanje zijn is me veel meer waard. Bij de eerste benzinepomp gaan we van de snelweg af voor een koffiepauze. Ik bestel twee ‘cafés con leche’ voor ons en maak gelijk even gebruik wat met de iets mollige serveerster te praten. Even mijn Spaans wat opfrissen. Ik vraag waarom ze een mondkapje draagt. Nee, zelfs twee over elkaar. Ze geeft aan oude ouders te hebben waar ze veel bij langs gaat. Ik knik begrijpend. Hoe houd je dat vol de hele dag? Zo krijg je toch bijna geen zuurstof binnen? Met mijn Spaans is in ieder geval niks mis.
Een paar uren later rijden we Sitges binnen, wat net onder Barcelona ligt. Alsof ik niet weggeweest ben weet ik meteen weer de weg. Het is al siësta tijd maar Conchi laat ons lachend binnen op de tennisclub. We drinken koffie in een nieuw gemaakte loungeruimte waar we redelijk koel zitten. In een half uur praten we 10 jaar bij. Het is geweldig haar weer te zien. Al pratend komen de herinneringen weer boven drijven.
Van hier gaan we naar de Kebab van Malik waar we met Dick afgesproken hebben. Desi, mijn Belgische maat, sluit ook aan. Ook hier weer hetzelfde blijde gevoel. Ik val tevreden in slaap. Estoy en España!
De volgende morgen drinken we koffie met Kathy en Luis tegenover de kebab. En na een lach en een traan gaan we verder. Met een beetje mazzel gaan we tot Alicante waar Bert zijn auto staat en vandaar rijden we verder naar het dorp in Andalusië, waar zijn huis is.
Wordt vervolgd…
Elke week zal er een nieuwe blog verschijnen over Roy, die een nieuw leven wil opbouwen in Spanje!
Ben je op zoek naar leesboeken voor de zomervakantie?
   
Recent Posts

Leave a Comment

twee × vijf =