Blog1 Op naar de Spaanse zon en het groene goud! Roy van Zanten Dolend naar het zuiden. Real-Life-Soap. Onnodige stress…

 In Blog
ROY VAN ZANTEN DOLEND NAAR HET ZUIDEN.       Real-life soap.
Eerste Blog: Op naar de Spaanse zon en het groene goud!
‘Ik vertrek?’ of ‘Ik vlucht?’
‘Laten we proberen de deadline te halen,’ antwoordt Bert op mijn vraag eventueel een paar dagen later te gaan. Op zich is dit wel grappig, omdat ik de deadline van 6 juni zelf heb voorgesteld. En wat maakt een paar dagen later nu uit? Ik had gekozen zo snel als mogelijk uit Nederland weg te willen zijn, want er was weer een angstpropaganda opgezet vanuit Den Haag over apenpokken en een dreigende zomercoronagolf. Ik zag de regelsbui alweer hangen en wilde zo snel mogelijk weg. Dat gevaar is nu even geweken, dus waarom nog stress? Nou weet ik dat ik niet één van de snelste ben, maar de waarheid zal, zoals zo vaak, ook nu wel weer ergens in het midden liggen. Maar ik heb dus stress. Mijn te volle huis (twee zolderkamers) moet leeg en in de opslag. Verder moet ik uitzoeken wat ik mee wil nemen. Zoveel mogelijk; kleren (zomer en winter), toiletspullen, schrijfaantekeningen en boeken, campingattributen, eten en alles wat me eventueel kan redden in Spanje om te overleven zonder dat ik geld uit hoef te geven. Zonde als je spullen aan moet schaffen terwijl je ze thuis in de opslag hebt liggen.
Vandaag is het vrijdag 10 juni, vier dagen over tijd. Ik rijd in een halfvolle auto, veel later dan afgesproken, met het zweet op mijn voorhoofd naar de afgesproken plek om mijn maat Bert op te halen. Met een slaperig hoofd doet hij open. Hij was, al wachtende op de bank, in slaap gevallen. Ook beste vriend Tom is er. Hij kan wel lachen om mijn gestreste kop. Gedrieën laden we de spullen van Bert in de auto. Terwijl Tom ons uitzwaait scheuren we weg. Vrijdagmiddag is wel het meest onhandige moment om de weg op te gaan, maar we zijn op weg. De stress maakt langzaam plaats voor een voorzichtige blijheid. Overal is het druk. Bert is in de weer met de TomTom. Via Venlo rijden we richting Maastricht. Als we richting Luik de grens over rijden word ik overmand door een intense blijdschap. ‘Yesss!’ Ik ben weg uit Nederland. Wie had ooit kunnen bedenken dat ik daar zo blij van zou worden. Het voelt bevrijdend. Nederland is Nederland niet meer. Laat ik het daar maar even bij laten voor nu. Natuurlijk is er ook twijfel in mij. In Nederland hebben we het immers zo goed voor elkaar? En voor het eerst in mijn leven heb ik niet een financiële buffer waarop ik kan leunen voor dit nieuwe reisavontuur. Het kan me niet schelen. Mijn onderbuikgevoel zegt dat er nu gehandeld moet worden. Of ben ik zelf veranderd van al het reizen wat ik mijn hele leven heb gedaan? Zes jaar bij de Marine, veel lange verre reizen en een reis van bijna drie jaar rond de wereld. Heb ik te veel gezien?
We rijden dwars door Luik heen. Het is snikheet en druk op de fly-overs en door de tunnels. Heeft de TomTom een fout gemaakt? Het is toch wel heel apart dat er in al die jaren nog steeds geen snelweg rond Luik gaat? Er lijkt geen einde aan te komen. Meerdere keren staan we stil.
Eindelijk rijden we de stinkende stad uit. Fluitend gaan we richting Luxemburg waar we goedkoop willen tanken. Het is avond en het tanken valt tegen kwa prijs. Er staan lange rijen. ‘Toch maar even volgooien dan. In Frankrijk kan het nog duurder zijn.’
De grens naar Frankrijk is, net als de eerdere grens, gewoon snelweg met een blauw bord met een cirkel van gele sterren dat we een nieuw EU land binnenrijden. Weer die blijdschap. Ik hou van Frankrijk. Mijn dochter woont er, dus ik spreek de taal. Vanuit de auto reserveren we een kamer met twee losse bedden in een snelweghotel vlakbij Nancy. Gezien de drukte niet eens zo’n slecht resultaat voor vandaag. 550 kilometer gereden en dat voor iemand die niet van autorijden houdt. In een Burger King eten we een hamburgermenu en snel daarna vallen we als een blok in slaap. Ik droom de meest verschrikkelijke dingen over opgepakt worden door de Franse politie en in de boeien geslagen afgevoerd worden…
      Ondanks dat ik vroeg opsta is de ontbijtruimte leeg van het hotel. Heb ik me vergist in de ontbijttijd? Is mijn Frans toch wat roestig? Er zit een donkere man op een stoel buiten. Hij weet nergens van. ‘Dat is lekker.’ Verder is er niemand te zien. Even later komt de man naar binnen lopen en zegt dat het ontbijt in het hotel tegenover geserveerd wordt. Beetje onwennig gaan we erheen.
Het hotel is een iets duurdere variant en het ontbijt is dan ook stukken beter. Leuke bijdehante dames van de ontbijtservice zorgen voor een amicale blijde sfeer. De dag begint dus lachend en met fruitsalade, yoghurt, croissants en stokbrood met olijfolie en twee koppen koffie met honing.
De route van vandaag gaat door prachtig glooiend- tot bergachtig landschap. Eind van de middag komen we aan in Montpellier. Ik snelwandel over de parkeerplaats door de brandende zon en duik zo snel ik kan de schaduw van het hotel in. Dag 2 zit erop. Morgen zullen we in Spanje zijn, hoop ik! De regels veranderen zo vaak. Eerst zien dan geloven
Wordt vervolgd…
Elke week zal er een nieuwe blog verschijnen over Roy, die een nieuw leven wil opbouwen in Spanje…!
Ben je op zoek naar leesboeken voor de zomervakantie?
Recent Posts

Leave a Comment

2 + 13 =