Eén ding wist ik zeker: ‘Ik word nooit volwassen!’

 In Blog

Dat ik moest reizen was al op jonge leeftijd duidelijk bij mij. Later kwam ik er achter dat het geen reizen was, maar vluchten. Maar goed, ik wilde in ieder geval weg, want ik was diep ongelukkig in de situatie waarin ik zat. Overal waar ik kwam waren regels en verwachtingen. Op school, thuis, in de wijk op straat, naar de kerk, in de familie en zelfs op de tennisclub. Regels regels regels… Overal werd je geboeid in regels. ‘Eerst dit, dan dat… Nee hier mag je niet komen! Je bent al weer te laat! Te jong! Te oud! Spelen mag niet, je moet serieus zijn, anders wordt het later niks met jou!’

Eén ding wist ik zeker: ‘Ik word nooit volwassen!’

Dienstplicht was voor mij de uitkomst. Ik wilde zo ver mogelijk weg van Nederland, droomde van Amerika (The land of the free!) en ik koos voor de Koninklijke Marine. Na vier maanden opleiding werd ik uitgezonden naar Curaçao voor negen maanden. Daar ben ik opnieuw geboren. Op het mooie eiland in de Caribe was het leven totaal anders dan wat ik tot nu toe gewend was. Er waren natuurlijk ook regels, maar ze werden niet zo serieus genomen. Op Curaçao viel nog genoeg te lachen. Hier waren andere dingen belangrijk, hier werd geleefd, ge-bbq-d, de liefde bedreven, gedanst, en gefeest. Genieten van al die dingen was openlijk geoorloofd. En tijd speelde hier een totaal andere rol. In Nederland had iedereen altijd haast. Op Curaçao ging het meer om de beleving.
Na zes jaar Marine lag de wereld letterlijk aan mijn voeten. Dit smaakte naar meer en nog meer! Het liefste leefde ik vanuit mijn rugzak of koffer rondtrekkend over de wereld. Maar intussen was ik weer in Nederland en deed een poging erbij te horen. Met werken en in de liefde ging het ook nu weer net zo. Steeds als het te serieus werd, wilde ik weg. Mijn ouderwetse vluchtgedrag kwam weer bovendrijven. Na mislukte relaties maakte ik lange en verre reizen tot ik erachter kwam dat ik een wereldreis moest maken.

In één lange reis rond de wereld zwerven. Dat stond in mijn DNA gegraveerd.

Ik zegde mijn baan op, verkocht mijn flat met alles wat er in stond en vertrok naar Spanje. Met een ANWB kaart op de stoel naast me reed ik door de nacht richting het zuiden. Ik was weer dichter bij mezelf gekomen en dat voelde super goed. Dit was leven.

Na een wereldreis van drie jaar kwam ik, gelukkig en failliet, terug naar mijn caravan in La Rioja. Ik woonde inmiddels in Spanje. Op reis was ik begonnen aan een dagboek. De gedachte kwam op om van dit uitgebreide verslag een boek te maken. Optimistisch als ik was, begon ik meteen. Ik had nog 400€ op de bank, 100 in de portemonnee en een weekend baantje in de horeca. Wie kon mij wat maken? In een paar maanden tijd zou het klaar zijn en een half jaar na uitgeven zou ik miljonair zijn?! Maar waar moest ik beginnen? Ik schreef 1000 pagina’s vol en liet ze redigeren door een vooraanstaand iemand, uiteraard Neerlandicus. ‘Hier is niks aan. De hoofdpersoon van jouw verhaal maakt alleen maar leuke dingen mee. Hij gaat van het ene feestje naar het andere. Dat is niet interessant, maar juist ronduit saai. Een lezer wil pijn zien, tegenslag, drama, overwinningen!’ sprak hij me toe in een lunchroom in Utrecht. Hij kwam binnen als een stomp in mijn maag, als van een vrachtwagen van rechts, die ik niet aan had zien komen. In de kroeg zocht ik troost en na een dag van bier en wijn drinken strompelde ik stomdronken naar huis terug.
‘Had ik geen tegenslagen gehad? Had ik alleen maar mazzel gehad in mijn leven?’ Nee, zeker niet. Ik was alleen niet gewend om erover te praten. Ik begon helemaal opnieuw en gaandeweg ontdekte ik mijn pijnpunten en ik zag de wereld met andere ogen. Waar ik eerst alles geweldig had gevonden en door een roze bril had gekeken, zag ik nu dat het niet altijd even mooi was, maar dat ik ook dat kan omarmen en er lessen uit kan leren. Ik leerde nog iets. Namelijk de echte reden waarom ik moest schrijven. Het was geen keuze zoals ik aanvankelijk gedacht had. Het was pure noodzaak geweest. Daarom gaf ik ook nooit op na alle kritiek, gelach en belachelijke pogingen tot rare weddenschappen. Ik schreef verder, net zo lang tot ik er een goed gevoel over had. En als ik heel eerlijk ben kom ik nu, bij het schrijven van mijn derde boek uit de Dolentrilogie, pas echt tot de kern van de zaak. En dat is een geweldige ontdekking die alles verklaart en mij de innerlijke rust en eigenwaarde geeft die ik al die tijd zocht.
Jullie snappen het al. Miljonair ben ik er nog niet van geworden, maar ik kan met geen pen beschrijven hoe de blijdschap voelt als je met een eigen project bezig bent, anderen erin betrekt en dan uiteindelijk tot een creatie komt. Daar kan geen geld tegenop.

Natuurlijk maak ik me grote zorgen over hoe het nu gaat in Nederland en de rest van de wereld. Politiek en media zijn niet altijd even eerlijk en dat is nu wel héél duidelijk te zien. En ik ben zoals je inmiddels zult begrijpen zeer gesteld op mijn vrijheid.

Recent Posts

Leave a Comment

vijf × 4 =