Blog6: Onder de Spaanse zon en tussen het groene goud. Real-Life-Soap! De vrijgezellenclub…

 In Blog

Roy van Zanten Dolend in het zuiden van Spanje. Real-Life-Soap.

Blog6:  ‘Onder de Spaanse zon en tussen het groene goud.’

De vrijgezellenclub

Na enkele appjes heen en weer, hebben we afgesproken bij het La Bolera stuwmeer vlakbij Pozo Alcon. Pablo en ik rijden erheen over de prachtige weg die slingert langs zandkleurige bergen begroeid met olijfbomen en diepe afgronden. De luchtvochtigheid is 15%, de zon brandt, er is geen wolk te zien en we zitten vol goede zin er weer een leuke dag van te gaan maken met ons groepje. Het voelt als een echte zondag. Behalve de luxe opblaaskano van Pablo hebben we een paar flessen water bij ons en een goede fles rode wijn. Martin en Karlijn nemen salade en nog meer wijn mee, wit en rood. Tijdens het rijden kijk ik vanuit mijn ooghoek naar mijn Engelse vriend, terwijl hij over zijn gesprekken met Karlijn begint. Hij heeft een smile op zijn gezicht van oor tot oor.
‘Waar praten jullie zoal over?’ vraag ik.
‘Over reizen, het leven, relaties tegenover alleen zijn, eigenlijk van alles en nog wat,’ antwoordt Pablo. Ik kan zien dat er een vuurtje is aangewakkerd in hem.
‘We raken niet uitgepraat. Het lijkt erop dat Karlijn op zoek is naar het jonge onbevangen meisje wat ze vroeger was.’

Karlijn heeft net een relatie achter de rug die nogal benauwend was. Ze wil haar vrijheid weer voelen en vooral leven. Niet met de rem erop. Niet treurig zijn over wat geweest is en zonder angst voor de toekomst. Leven in het moment. Haar broer is net gescheiden van zijn man, Pablo is ook alleen en ik ook al jaren. We zijn een echt vrijgezellenclubje.

Martin staat al te zwaaien als we de parkeerplaats van het restaurant op rijden. Hij wijst naar een plaats die nog net genoeg schaduw heeft van een grote boom, waardoor ik iets verder doorrijd en buiten het vak parkeer. Schaduw is goud waard in deze contreien. De zon is af en toe zo heet, dat de lak spontaan van je auto af zou springen.
We begroeten elkaar vrolijk met hugs en zoenen. ‘Wij hebben onze spullen al bij de stenen tafel neergelegd halverwege de heuvel,’ zegt Martin wijzend in de richting van het meer. De tafel staat op een schuine helling onder een bosje pijnbomen in de schaduw. De turquoise kleuren van het water roepen ons uitnodigend naar zich toe. Broer en zus hebben ook een kano bij zich, een grote vierpersoons. Pablo en Martin gaan in de weer met het oppompen van de boten. Karlijn en ik schenken alvast een wijntje in. De loodzware boot van Martin blijkt toch niet alle ventielen compleet te hebben dus we kunnen alleen beschikken over de boot van Pablo. ‘Zullen we eerst een hapje eten en nog wat drinken?’ stelt Martin voor. We gaan allen aan tafel zitten. Het is zeer aangenaam in de schaduw onder de dennenbomen die een fijne geur afgeven. Martin pakt de koelbox vanonder de tafel en tovert eten en wijn tevoorschijn. De salade is een rijk gevulde creatie met avocado’s, perzik, verschillende soorten sla, cherrytomaatjes, komkommer, fijngesneden ui, gehakte walnoten en een heerlijke kruidige dressing met veel olijfolie. Voor wie wil is er balsamico creme. We hebben echte borden, bestek en glazen. Voor de wijnflessen heeft Martin ingevroren plastic hoezen, zodat de wijn langer gekoeld blijft. Alles is tot in de puntjes verzorgd. Limburgers en gastronomie is een goede combi. We drinken wijn als kraanwater en al snel voel ik me redelijk aangeschoten. Een JBL-boxje geeft ons een lekker chillout muziekje op de achtergrond. Opvallend dat er behalve twee meiden in bikini met een hond aan de waterrand, beneden ons, niemand in de wijde omgeving is te bekennen. De natuur is zo enorm uitgestrekt hier in zuid Spanje. Pablo en Karlijn zijn in een spannend gesprek gewikkeld over het leven in Australië. Het maakt me blij te zien hoeveel plezier die twee hebben. ‘Hé Roy,’ zegt de stem van Martin terwijl hij me aantikt met zijn elleboog. Ik schrik op. ‘Wat? Is het al tijd om te kanoën?’ roep ik.
Pablo en Karlijn gaan eerst. We helpen mee de kano naar het water te dragen en al snel zijn ze er vandoor. Net zoals ze elkaar zo goed pratend begrijpen, peddelen ze prachtig synchroon een zijarm in van het grote stuwmeer en uit het zicht. Het heeft wel iets weg hier van de fjorden in Noorwegen, maar dan wel ietsje warmer :).
Martin schenkt nog een keer bij. Het is bijzonder zo exclusief te kunnen genieten van deze prachtige omgeving. Zonder jet-ski’s, speedboten en schreeuwende mensen.
De wijn is op. ‘Kom we halen nog een fles bij in het restaurant,’ zegt Martin. We laten de spullen achter bij de tafel en lopen erheen op onze slippers. Voor de dorst drinken we een ijskoude caña (tapbiertje) aan de bar. Het restaurant zit gezellig vol.

Martin en ik zijn aan de beurt om te gaan kanoën. Bij de trap, die tot ruim onder de water doorloopt, klimmen we in de kano, wat wiebelig gaat. We lachen als kleine kinderen. Er zit inmiddels aardig wat drank in. We varen weg tussen de hoge bergen, door het lichtblauwe water. Ik zit achter, Martin voor. Het is nog best moeilijk gelijk te gaan met de peddels en dan ook nog rechtdoor te varen, maar na een paar honderd meter gaat het redelijk. Om ons heen is het stil op een paar krekels na, die dat typische knerpende geluid maken vanuit de bossen op de hellingen.
Martin houdt op met roeien. Ik peddel nog een stukje verder en stop ook. We dobberen op het midden van het meer. Hoog op de bergen staan pinos oftewel pijnbomen. Na palmbomen mijn lievelingsbomen. De lucht is strakblauw, de zon brandt, de bergen zijn zandkleurig en de pinos donkergroen. Mijn gedachten dwalen af naar Nederland, waar nu de boeren in het nauw worden gedreven door onze ‘vrienden’ in Den Haag. Elke keer pakken ze een andere groep van de bevolking. Dan de kinderen, de ouderen, het zorgpersoneel, de niet-geprikten, de bouwsector. Of ze het doen om de samenleving te splijten? Geen idee, maar dat is steeds weer het gevolg van hun handelen. En al die angstporno. Kijk uit voor dit! Kijk uit voor dat! Gelukkig is dat nu allemaal ver weg voor mij. En ondanks dat ik, op een kleine opblaasboot na, al mijn schepen achter me verbrand heb, doet het pijn in mijn Nederlandse hart, hoe snel de wereld verandert.

Martin begint te praten.
‘Hé Roy. Waarom heb jij eigenlijk geen relatie?’
‘Op het moment ben ik daar helemaal niet mee bezig eigenlijk.’
‘Zou je niet wat meer willen?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Nou bijvoorbeeld met mij?’

We praten rustig met elkaar. Op één of andere manier had ik wel gevoeld dat we hier op uit zouden komen. Na drie flessen rood en een fles wit met z’n vieren voelt het helemaal niet gek hierover te praten. Op zich streelt het mijn ego dat iemand me leuk genoeg vindt om een relatie met me te willen. Hoelang ben ik eigenlijk al alleen? Ik denk aan de afgelopen jaren. Wat heb ik er een puinhoop van gemaakt. Of toch niet? Eens kijken. Mijn dochter is nu 19, dus eigenlijk ben ik al zo lang alleen. Na de desastreuze relatie met haar moeder en de manier waarop dat is afgelopen heb ik het niet meer in mijn hoofd gehaald een nieuwe te beginnen. Op mijn reizen heb ik veel (betaalde) relaties gehad, die waren ‘veilig’ voor mijn hart en nadien twee vluchtige relaties. Vaak was ik tot over mijn oren verliefd, genoot enorm van het samenzijn, maar daar bleef het dan bij. Mijn reis ging elke keer weer verder. Net als in een soapserie, als bijvoorbeeld Baywatch, stapelde ik avontuur op avontuur. In Zuid- en Midden-Amerika experimenteerde ik ook met drugs, wat de vreugde, euforie en intensiteit van het samenzijn tot in extremen verhoogde. Het was prachtig allemaal, maar nu ben ik al zeker acht jaar rustig en echt alleen. Je raakt eraan gewend en om eerlijk te zijn zou ik het niet eens meer anders willen. Ik ben graag op mezelf. Ongebonden en vrij. Relaties zijn gewoon super ingewikkeld. Het barst van de verwachtingen, verplichtingen en compromissen. Ik ben er niet goed in.
Mijn hart is niet gesloten, integendeel. Ze staat wagenwijd open voor al het moois wat het leven te bieden heeft, elke dag weer. En het leven is mooi. Zonder arrogant te willen klinken kan ik zeggen dat ik het supergoed naar mijn zin heb met mezelf en dat is niet altijd zo geweest. Ik antwoord Martin dat ik meer waarde hecht aan vriendschap en mijn leven niet ingewikkelder wil maken dan het is. Vriendschap duurt langer. Waarom ik niet zeg dat ik niet gay ben weet ik niet. Wil ik mensen niet kwetsen? Voor nu lijkt het minder belangrijk. Maar ik meen het ook echt: vriendschap is leuker en duurt over het algemeen ook langer. Martin knikt dat hij het begrepen heeft en vindt het op zich ook een goed idee. Het schept duidelijkheid en veroorzaakt minder stress.

En zo dobberen we nog een tijdje verder op het meer…

Wordt vervolgd…
Elke dinsdag zal er een nieuwe blog verschijnen over Roy, die een nieuw leven wil opbouwen in Spanje.

Ben je op zoek naar leesboeken voor de zomervakantie?
Recent Posts

Leave a Comment

17 − 11 =